Niets van deze pagina's mag worden vermenigvuldigd zonder voorafgaande toestemming.

Deze herinneringsplaats is gemaakt ter nagedachtenis aan onze dierbare Rob Sitek geboren in Nederland op 31 December 1964 en overleden op 5 Juli 2009 op de leeftijd van 44 jaar. Wij zullen hem nooit vergeten.

Op deze site kan je herinneringen aan Rob delen, foto's plaatsen of een kaarsje branden.

In onze gedachten en herinneringen zal Rob altijd bij ons zijn! 

5 juli 2010

Het lijkt als de dag van gisteren dat het ergste wat kon gebeuren, gebeurde.
De dag dat Rob werd vermoord.
Nog steeds is het niet te geloven, niet te bevatten.

Maar we moeten vandaag Rob al een jaar missen.
En ontzettend gemist wordt hij zeker.
Vergeten zullen we Rob nooit.
Het is ook niet mogelijk om een man als Rob ooit te vergeten, daarvoor heeft
hij teveel betekend voor iedereen die hem heeft gekend.

Lieve Rob, we houden van je!

Ik had op deze site eigenlijk niets over de rechtszaak willen plaatsen, maar de site alleen als mooie herinnering aan Rob te houden.
Maar na de afgelopen dagen van de rechtszitting en de belachelijk lage strafeis van 3 jaar wil ik toch graag een aantal dingen toevoegen.

Waar naar mijn idee erg aan voorbij wordt gegaan, is dat als de eerste taxi zich had gehouden aan de hier in Nederland geldende regels en gewoon op de meter had gereden, deze site er mogelijk niet was geweest en Rob nu gewoon thuis zou zijn.
Het stoort me dat er wordt gezegd dat Rob door de eerste taxi´s geweigerd zou zijn.
Rob ging niet akkoord met hun veel te hoge tarieven en wilde daarom niet met hen mee.

Rob heeft geprobeerd het netjes op te lossen en heeft de politie gebeld.
Hij wilde alleen maar gewoon naar huis.
Rob heeft net voordat hij dood werd geslagen 112 gebeld en gevraagd om hulp.
Voor degenen die in de rechtbank de geluidsopname van het telefoongesprek hebben gehoord hoef ik het hier niet uit te leggen. Het stond als een paal boven water dat hij in dat gesprek beleefd, vriendelijk en zelfs nog vrolijk was. Zelfs toen door de centraliste werd gevraagd of hij dan niet akkoord ging met het gevraagde tarief, vroeg hij netjes: “moet dat dan?”
Terwijl dat een antwoord is wat je eigenlijk niet van een centralist bij de politie zou moeten krijgen, want het is alsof je zou vragen: “wil je geen 10 euro betalen voor een pak melk?”
Nee natuurlijk niet.

Vervolgens wilde een andere taxichauffeur Rob naar huis brengen maar de verdachte vond dat Rob met hem mee moest, omdat hij aan de beurt was.
Ook hij wilde een dubbel bedrag voor de rit.
Er is een woordenwisseling over en weer geweest.
Door de media wordt wel vermeld wat Rob gezegd zou hebben maar wat een getuige heeft verklaard wat de verdachte heeft gezegd, heb ik nergens terug gelezen. (dit gegeven is zelfs ingebracht door de advocaat van de tegenpartij, dhr Knoops)
Hij zou tegen Rob geroepen hebben iets in de trant van: “Ga je moeder neuken”.
Ook niet zo netjes lijkt me en niet zo vreemd dat hij daar van Rob een verbale reaktie op kreeg.
Daarop heeft de verdachte naar Rob gespuugd.
Dat Rob daarop alleen maar met vlakke hand (een “bitch slap” zoals het in de rechtszaal werd genoemd) heeft geslagen vind ik eerlijk gezegd een zeer ingehouden reactie door Rob.
Menigeen had daarop veel heftiger gereageerd.
Vrijwel direct daarop is door de verdachte de dodelijke klap uitgedeeld.
Volgens sommige getuigen is de verdachte zelfs uit geweest op een confrontatie.

Het betoog van de advocaat van de tegenpartij was erop gericht dat de verdachte nooit de intentie heeft gehad een dodelijke klap uit te delen.
Een mening die ik niet deel.
Iemand die zulke hoge graden in verschillende vechtsporten heeft, zelfs ooit is gevraagd toe te treden tot de opleiding voor beveiliger van de koning van Marokko, weet naar mijn mening waar hij zijn gerichte klap heeft uitgedeeld.

Ook de aanname dat hij spijt zou hebben van zijn daad, deel ik niet.
Als hij als iets zegt, zijn het meestal verwijten aan anderen, iedereen heeft schuld behalve hij, of hij begrijpt een vraag niet, of hij heeft er geen antwoord op.
In de eerste proformazitting wist hij, toen hij aan het eind van de zitting het woord kreeg, te zeggen dat het Rob zijn avond niet was geweest.
En tot op 2 zittingen (inclusief de laatste) zei hij in zijn laatste woord, dat het “jammer” was dat het was gebeurd.
Het lijkt me, dat als je weet dat je aan het eind van de zitting als verdachte het laatste woord hebt, dat je je daarop kunt voorbereiden en als je dan nog steeds dit soort uitspraken doet, en bovendien ook nog het lef hebt om de rechtbank, advocaten en het om te bedanken dat de “waarheid” nu boven tafel is gekomen en hij rekent op vrijspraak, je niet bepaald overkomt alsof je spijt ergens van hebt. Bovendien zit er elke keer een tolk naast hem, en achter hem staat één van de top 5 advocaten van Nederland, die hem zou kunnen voorbereiden op wat hij zou kunnen zeggen.
“Jammer dat het gebeurd is” komt op mij niet over als spijt.

Verder weigert de verdachte mee te werken aan een persoonlijkheidsonderzoek.

Dit is een kleine aanvulling op alle berichten in de media.

Geen enkele straf zal ooit hoog genoeg zijn om de dood van Rob te rechtvaardigen.
Nergens komt Rob meer mee terug.
Maar een eis van 3 jaar is wel heel diep triest.
Het geeft voor mij aan hoe diep we hier in Nederland zijn gezonken.

Gewoon een mooi verhaal, waarvan je voor Rob alleen maar kunt hopen dat het zo zal gaan...

"Diep onder het oppervlak van een vijver leefde een kleine groep waterlarven samen zoals mensen in een dorp. Het was een gelukkige gemeenschap, ver weg van de zon. Vele maanden waren zij druk bezig, krabbelden en spartelden zij door de modder van de vijver.
Van tijd tot tijd bemerkten zij dat steeds opnieuw de ene of de andere zich uit de groep verwijderde. Het scheen alsof ze het bij de vriendinnen niet meer konden vinden. Dan klommen ze langs de stengel van een waterlelie omhoog, verdwenen doorheen de wateroppervlakte en werden niet meer gezien.
Op een dag ging er weer een larve op stap. “Kijk”, zei één van de groep, “daar klimt weer iemand langs een stengel van een waterlelie omhoog. Waar denken jullie dat ze naar toe gaat?”
De larve klom steeds hoger, tot ook zij niet meer te zien was. De vriendinnen wachtten telkens tevergeefs, maar niemand keerde ooit terug.
“Was ze hier dan niet gelukkig? Waar gaat ze naartoe?” vroegen zij zich af. Niemand had een antwoord. Allen waren ze radeloos. Plots riep een larve, de belangrijkste van de gemeenschap:”Ik heb een voorstel. Wij beloven dat diegene van ons, die het eerst een stengel beklimt, terugkomt en ons vertelt waar ze naartoe ging en waarom.”
Op een lentedag, niet lang daarna, bemerkte de larve, die het voorstel deed, dat ze zelf aan een stengel omhoogklom. Iets, ze kon het zelf niet verklaren, dreef haar naar boven.
Nog voor ze besefte wat er gebeurde, bereikte zij het wateroppervlak en viel op een groot, groen lelieblad. Toen ze ontwaakte, keek ze verrast om zich heen. Ze kon niet geloven wat er gebeurde: haar lichaam veranderde op merkwaardige wijze. Ze ontwikkelde vier zilveren vleugels en een staart. Zij voelde een onweerstaanbare drang haar vleugels te bewegen. De warmende zon droogde de laatste waterdruppels op haar lichaam en plots vloog zij over het water. Zij was een libel geworden.
Zij vloog in grote bogen op en af en voelde zich zalig in haar nieuwe omgeving. Na een poosje belandde zij op een lelieblad om even uit te rusten en keek op de vijverbodem.
Oh, ze was boven haar vriendinnen van toen, de waterlarven. Ze kon zien hoe deze door de modder krabbelden, zoals zij het voordien had gedaan.
Nu herinnerde ze zich haar belofte: de eerste die aan een stengel omhoogklimt, komt terug om alles te vertellen. Zonder lang nadenken dook zij naar beneden, kaatste af op het water en werd teruggeslingerd.
Als libel kon ze niet meer in het water terug. “Hoe ik mij ook inspan”, dacht zij, ik kan mijn belofte niet vervullen. Zelfs als ik naar beneden zou geraken, ze zouden mij niet herkennen. Ik denk dat ik moet wachten tot ieder van hen hetzelfde doet als ik en ook een libel wordt. Dan zullen ze begrijpen wat er gebeurde en waar ik naartoe ben.”
En de libel vervolgde haar sierlijke vlucht, zalig van geluk, in die wonderbare wereld van zon en licht…"
                                              

‘t liefste wat ik heb bezeten,
‘t toekomstbeeld van mijn bestaan.
Vraag me niet om dat te vergeten
en gewoon weer door te gaan.

De overweldigende belangstelling en de vele hartverwarmende bewijzen van medeleven na het overlijden van

Rob Sitek

hebben ons en de familie erg gesteund.

Hiervoor onze dank.

                                                                Karin van der Plas 
                                                                Joy
                                                               
                                                                Denise
                                                                Naomi

Sloten, september 2009

                                                                       Juist nu het leven ons
                                                                       weer leek toe te lachen,
                                                                       maakte een laffe daad
                                                                       een einde aan Rob zijn leven.

Veel te jong en volkomen onnodig is de liefde van mijn leven en onze kanjer van een vader ons ontnomen 

Robert Franciscus Sitek 

                                      - Rob -

* 31 december 1964                                                                   † 5 juli 2009 



                                                             Karin van der Plas 
                                                             Joy

                                                             Denise
                                                             Naomi

                                                             zijn moeder
                                                             Jannie de Graaf 

                                                             en verdere familie


Sloterweg 1289
1066 CK Amsterdam

Er is gelegenheid tot afscheid nemen en condoleren donderdagavond van 18.45 tot 19.45 uur in het uitvaartcentrum, Ookmeerweg 273 te Amsterdam-Osdorp.

De crematieplechtigheid zal plaatsvinden op vrijdag 10 juli om 13.00 uur in crematorium Westgaarde, Ookmeerweg 275 te Amsterdam-Osdorp.

Na de plechtigheid is er gelegenheid tot condoleren in één van de ontvangkamers van het crematorium.

Na de condoleance wordt u uitgenodigd voor een samenzijn in restaurant De Halve Maen, Sloterweg 1345 te Amsterdam.

                                 http://Rob-Sitek.herinneringsplaats.nl